Το ροδον ολιγοχρονιον εστιν, αλλα θαυμαζεται τη μορφη και τη ευωδια· τοις θεοις και τοις ανθρωποις ποθητον εστιν, και η βασιλεια του ανθηρου κηπου λεγεται. Τοις ροδοις γαρ αι κοραι τας αυλας μεν και τους θαλαμους κοσμεουσιν, στεφανους δε πλεκουσιν, κομας και στολας καλλυνουσιν. Περι του ροδου αι τιθηναι παντοιους μυθους διηγεονταν εν τοις αλλοις καλος εστιν ο μυθος περι της Αφροδιτης και του ερυθρου του ροδου. Αι δε τιθηναι ουτω διηγεονταν· «Εν τοις παλαιοις χρονοις ουκ ερυθρον ην το ροδον, αλλα λευκον. Η δ' Αφροδιτη, η θεα της καλλονης και του ερωτικου ποθου, ετρεχε ποτε δια των αγρων και ροδου ακανθη εκεντριζετο τον ποδισκον, ουτω το ροδον δια το αιματιον της θεας εκ λευκου ερυθρον εγιγνετο». Και εκτοτε το ροδον ιερον της Αφροδιτης εγιγνετο, μετα της μυρτου και του μηλου.

La rosa è di breve durata; ma è apprezzata per l'aspetto e il profumo. È desiderata dagli dèi e dagli uomini e viene detta la regina del giardino fiorito. Infatti, le fanciulle adornano con rose i cortili e le sale, intrecciano corone, decorano capelli e vestiti. Le nutrici raccontano molte favole sulla rosa; fra queste è affascinante la storia di Afrodite e della rosa rossa. Così narrano: "In tempi antichi la rosa non era rossa, ma bianca. Afrodite, dea della bellezza e del desiderio, un giorno correva nei campi quando fu pizzicata al piede da una spina di rosa; così, a causa del sangue della dea, la rosa diventò rossa". E da allora, la rosa divenne sacra per Afrodite, insieme al mirto e alle mele.