Έν τη οικία ή μεν δέσποινα σοφώς άρχει, αι δέ θεραπαιναι ηδύ συμβιοτεύουσι. Ή δέσποινα ού μόνον αυτά: φυλάττει και θρασύνει δια των εργασιών, άλλα και φιλει ώσπερ αι μητέρες. Σύν ταις θεραπαίναις ή δέσποινα θύει ταΐς θεάϊς και μάλιστα Εστία ή Εστία γάρ τη οικία και εύπορίαν και άσφάλειαν πορίζει διότι έπ'ι τοΰ βωμοΰ της θεάς πολλάκις αϊ θεραπαιναι και στέφανος και της άρούρας καρπούςέπιόέρουσι. Ενίοτε ή δέσποινα διαβαδίζει δια τών αρουρών και υλών αϊ δέ θεραπαιναι ασμένως άκολουθοΰσι αύτη. Θέρους πορεύονται εϊς την πηγήν τών Νυμφών. ένθα σύν χαρά όπολούονται και παίζουσι και χορεύουσι.

Nella dimora, la padrona governa saggiamente; le serve obbediscono dolcemente. La padrona non solo assicura l'efficienza del lavoro, ma nutre per loro anche un'affetto materno. Con le sue ancelle, la signora offre sacrifici agli dei e alle dee, specialmente a Vesta. Infatti, nella casa Vesta porta sia beneficenza che sicurezza. Per questo motivo, le ancelle collocano frequentemente sul suo altare corone e doni della terra. Talvolta, la padrona attraversa campagne e foreste; con gioia, le ancelle l'accompagnano avanti. In estate si dirigono alla fonte delle ninfe, dove si bagnano felicemente, giocando e danzando.