Αί Σειρήνες πάντας ανθρώπους θέλγουσιν. Όστις φθόγγος άκούσῃ Σειρήνων, αύτῷ ούκ εξεστιν αύθις ίδεῖν νοστήσαντι τήν γυναίκα και τά νήπια τέκνα. Αί γαρ Σειρήνες λιγυρα θέλγουσιν άοιδή, καθήμεναι έν λειμώνν άμφΐ δέ πολλά οστά ανδρών πυθομένων εστίν. Άτάρ Όδυσσεύς, άφικομένης τῆς νεώς εις τήν τῶν Σειρήνων νῆσον, μέγαν τροχόν κηροΰ διατεμών όξεί χαλκῷ χερσί επιεζε και πασι τοῖς έταίροις ήλειψε τά ώτα. Οί δέ τόν Όδυσσέα εδησαν χείρας τε πόδας τε έν ίστοπέδη τῆς νεώς• αυτοί δέ έζόμενοι πολιάν αλα έτυπτον έρετμοῖς. Τάς δέ Σειρήνας ούκ έλαθεν ή ναυς έγγύθεν όρνυμένη* διό λιγυράν ένέτυπτον άοιδήν <Δεϋρο πολύαινε Όδυσσεύ τήν ναῦν κατάστησον, ϊνα ακούσης• πάντα γάρ ϊσμεν όσα Τρώες τε καί Άργεΐοι έμόγησαν έν Τροίᾳ ευρείᾳ». Όδυσσεύς ήθελεν μεν άκούειν, λΰσαι δ' έκέλευεν εταίρους όφρύσι νεύων οί δέ καί μάλλον ήρεσσον καί πλείουσιν δεσμοΐς αυτόν εδησαν. Αλλ' έπεί παρήλασαν τήν νήσον, ὂτε ούδ' έτι φθόγγος Σειρήνων ουδέ τ' άοιδή ήκούετο, οί εταίροι άφείλοντο τόν κηρόν ὂν αύτοΐς έπ' ώσίν ήλειψε ό Όδυσσεύς, αυτόν τ' έκ δεσμοΐς ανέλυσαν.

Le Sirene incantano tutti gli uomini. Chiunque udisse la voce delle Sirene non può tornare indietro per rivedere moglie e figli teneri. Le Sirene, sedute su un prato, catturano con il loro melodioso canto; attorno ci sono ossa di uomini marcescenti. Tuttavia Odisseo, mentre la nave si avvicina all'isola delle Sirene, divide una grande forma di cera con il coltello affilato e poi spalma le orecchie degli altri con essa. Essi legano Odisseo mani e piedi al pennone della nave; gli stessi, seduti, remano battendo il mare sereno. Le Sirene non si trattennero perché la nave giungeva accanto: il loro canto melodioso lo fece battere la testa. “Ascolta fin qui, illustre Odisseo, fermate la nave affinché tu possa udirci; infatti conosciamo tutto ciò che Troiani e anche Argivi patirono nella vasta Troia”. Odisseo voleva ascoltare, ma con cenni oculari ordinava agli altri di liberarlo; essi invece lo legarono più forte con molte corde. Ma quando superarono l'isola, poiché non si udivano più la voce delle Sirene né il canto, gli altri tolsero la cera che Odisseo aveva spalmato loro sulle orecchie e lo liberarono dalle corde.