Οτε ο ηλιος ανατελλει και την γην καταλαμπει Ναυσνκαα, η του Αλκινοου συν ταις θεραπαιναις εις την της θαλασσης ακτην αναβαινει. Η Ναυσικαα μεν τη αμαξη φερεται, αι θεραπαιναι δε ταις ημιονοις παραθεουσιν. Οτε αφικνεονται εις την της θαλασσης ακτην, πλησιον της ποταμου εισβολης, αι θεραπαιναι τα ιματια προθυμως λουουσιν μεταξυ δε αι ημιονοι την ποαν παρα τον ποταμον τρωγουσιν. Ειτα εσθιουσι και εν τω α'ιγιαλω σφαιρα συμπαιζουσιν. Ουκ εκας των κορων, εν τη πυκνης υλης σκια, καθευδει ο Οδυσσευς μετα ναυαγιαν. Εξαιφνης δε η σφαιρα εις τας του ποταμου δινας εμπιπτει και αι κοραι ισχυρως βοαουσιν ο Οδυσσευς τη βοη εγειρεται και εκ της υλης εξερχεται. Αι θεραπαιναι μεν τω θεας φοβω εκφευγουσιν, η Ναυσικαα δε τουναντιον διαμενει• η Αθηνα γαρ θυμον τη της παρθενου καρδια επιχεει.

Quando il sole si alza e illumina la terra, Nausicaa, la figlia di Alcinoo, con le sue ancelle si reca verso la costa del mare. Nausicaa sale sul carro mentre le ancelle corrono accanto alle mule. Quando arrivano alla riva marina, presso l'imboccatura del fiume, le ancelle lavano prontamente i vestiti; nel frattempo, le mule brucano l'erba lungo il fiume. Inoltre, mangiano e giocano insieme con la palla sulla spiaggia. Non lontano dalle fanciulle, nell'ombra della folta foresta, Ulisse dorme dopo il naufragio. Improvvisamente, la palla cade nella corrente del fiume e le fanciulle gridano vigorosamente; Ulisse si sveglia a causa dello schiamazzo ed esce dalla boscaglia. Le fanciulle fuggono per la paura della visione, mentre Nausicaa rimane ferma al contrario; infatti Atena infonde coraggio nel cuore della fanciulla.