Ναυαρχουντος Λουκίου Ουαλλερίου και τριηρεσι προσορμιζειν βουλομενου ες Ταραντα, φιλιαυ τηυ χωραυ ηγουμευου, οι Ταραντινοι του Ουαλλεριον μετ'οργης αντανηγοντο, και προσπιπτοντες αυτω μηδεν πολεμιον ελπιζοντι κατεδυον εκεινον τε και αλλους πολλους· και τους αιχμαλωτους απεκτεινον. πυνθανομενοι δε ταυθ' οι Ρωμαιοι ηγανακτουν νευ, πρεσβεις δ' ομως απεστελλου επεγκαλουντες αυτοις και δικας απαιτουντες. οι δε Ταραντινοι ου μουου αυτοις ουδευ επιεικες απεκπινοντο, αλλα και ετωθζον, ως και κηλιδουν τηυ εσθητα του Λουκιου Ποστουμιου του προεχοντος τωυ πρεσβεων. Φορυβος δε επι τουτω εγιγνετο, και των Ταραντινων επικαγχαζοντων, ο Ποστουμιος << Γελατε >> εφη <<γελατε εως εξεστιν υμιν· κλαυσεισθε γαρ επι μακροτατον, οταν την εσθητα ταυτην τω αιματι υμων αποπλυνητε.

Mentre guidava la flotta Lucio Valerio, desiderando ancorare le triremi a Taranto, considerava l'amicizia della regione. I tarantini furono presi dall'ira e si lanciarono verso la flotta di Valerio, attaccandolo inaspettatamente; affondarono sia quella (flotta) sia uccisero molti prigionieri. Appresa la notizia, i Romani si indignarono e inviarono ambasciatori per accusare i tarantini e reclamare giustizia. I tarantini non solo non risposero gentilmente ma anche schernirono gli inviati, sporcando così la tunica di Lucio Postumio, il capo degli ambasciatori. Nasce un tumulto per questo, poiché i tarantini deridono Postumio. Egli dice: "Ridete finché potete, infatti piangerete per qualcosa di più grande quando laverò questa toga con il vostro sangue".