Οι δέ δη Καίσαρ αυξανόμενος, και ό δήμος τά τε κατειργασμένα αϋτφ θαυμάζων ώστε αϊ έκ της βουλής άνδρας ώς και έπι δεδουλωμένοις παντελώς τοις Γαλάταις ποστεΐλαι, και προς τάς απ' αύτοϋ ελπίδας έπαιρόμενος ώστε και χρήματα οι πολλά ψηφίσασθαι, δεινως αυτόν ηνία. Επεχείρησε μεν γαρ τους υπάτους άναπέϊσαι μήτε τας έπιστολας αύτου ευθύς άναγιγνώσκειν, άλλα και έπι πλείστον, μέχρις αν αυτόματος ή δόξα των πραττομενων έκνικήση, συγκρύπτειν, καΐ διάδοχόν τινα αύτκαι προ του καθήκοντος καιροΰ πέμψαι. Τοσαύτη γαρ φιλοτιμία έχρητο ώσθ' οσα αυτός τφ Καίσαρι συνέπραξε και βασκαίνειν και καταλύειν, καΐ έκείνω τε άλλως τε μεγάλος ται-I νιουμενω και τά έαυτοΰ συσκιάζοντι άχθεσθαι, και τψ δήμω έγκαλε tοτι αυτόν « έν ολιγωρία έποιετο καΐ τον Καίσαρα ύπερεσπούδαζε

Cesare cresceva in potenza mentre la gente ammirava i suoi successi, tanto che inviò uomini al Senato convinti di dominare i Galli ormai sottomessi, e spinto dalle speranze legate a lui, decretò persino premi per lui. Questo turbava terribilmente Pompeo. Cerco infatti di persuadere i consoli a non aprire immediatamente le sue lettere, ma di tenerle nascoste a lungo finché la fama delle sue imprese si fosse consolidata naturalmente, e di nominare un successore per lui anche prima del tempo previsto. Infatti nutriva una tale gelosia che cercava di sminuire e distruggere anche le cose compiute con Cesare, irritandosi perché era onorato in modo diverso e straordinario, oscurando le proprie imprese, e criticando il popolo per trascurarlo e invece preoccuparsi troppo di Cesare.