Οι δέ δη Καίσαρ αυξανόμενος, και ό δήμος τά τε κατειργασμένα αϋτφ θαυμάζων ώστε αϊ έκ της βουλής άνδρας ώς και έπι δεδουλωμένοις παντελώς τοις Γαλάταις ποστεΐλαι, και προς τάς απ' αύτοϋ ελπίδας έπαιρόμενος ώστε και χρήματα οι πολλά ψηφίσασθαι, δεινως αυτόν ηνία. Επεχείρησε μεν γαρ τους υπάτους άναπέϊσαι μήτε τας έπιστολας αύτου ευθύς άναγιγνώσκειν, άλλα και έπι πλείστον, μέχρις αν αυτόματος ή δόξα των πραττομενων έκνικήση, συγκρύπτειν, καΐ διάδοχόν τινα αύτκαι προ του καθήκοντος καιροΰ πέμψαι. Τοσαύτη γαρ φιλοτιμία έχρητο ώσθ' οσα αυτός τφ Καίσαρι συνέπραξε και βασκαίνειν και καταλύειν, καΐ έκείνω τε άλλως τε μεγάλος ται-I νιουμενω και τά έαυτοΰ συσκιάζοντι άχθεσθαι, και τψ δήμω έγκαλε tοτι αυτόν « έν ολιγωρία έποιετο καΐ τον Καίσαρα ύπερεσπούδαζε

Cesare allora, cresciuto in potenza, e il popolo che ammirava le sue imprese al punto da inviare uomini dal Senato convinti di avere il controllo sui Galli completamente sottomessi, e incitato dalle speranze che da lui provenivano fino a decretare ricompense per lui, tormentavano terribilmente Pompeo. Si accinse infatti a persuadere i consoli a non leggere subito le sue lettere, ma di nasconderle per molto tempo, finché la fama delle sue imprese si fosse diffusa spontaneamente, e di inviare un successore anche prima del tempo dovuto. Provava infatti una tale gelosia da screditare e abbattere persino le cose che Cesare aveva compiuto, e si irritava con lui, che veniva incoronato in modo diverso e splendido, offuscando le sue imprese, e accusava il popolo perché si disinteressava di lui e invece si impegnava troppo per Cesare.