Ἅμα δέ τούτοις πραττομένοις Λακεδαιμόνιοι μέν ἒγνωσαν στρατεύειν επί τήν Μαντίνειαν, ούδέν φροντίσαντες τῶν γεγενημένων σπονδῶν, διά τοιαύτας αιτίας. Προϋπαρχούσης τοῖς Ἓλλησι κοινῆς ειρήνης τῆς επί Άνταλκίδου, καθ’ ἢν αί πόλεις ἃπασαι τήν δ’ αυτονομίαν καθ’ όμολογίαν παρέλαβον, Λακεδαιμόνιοι φύσει φιλαρχοῦντες καί πολεμικοί ὂντες, τήν ειρήνην ὣσπερ βαρύ φορτίον ούχ ύπέμενον, τήν δέ προγεγενημένην τῆς Ελλάδος δυναστείαν έπιποθούντες πρός καινοτομίαν ὣρμων. Εύθύς οὗν τάς μέν πόλεις συνετάραττον καί διά τῶν ιδίων φίλων στάσεις εγκατεσκευαζον έν αύταῖς, ὧν ἒνιαι πιθανάς άφορμάς αύτοῖς παρεσχοντο τῆς ταραχῆς. Απολαβοῦσαι γὰρ τὰς αυτονομία βούλοντο τούς συνέργους τῆς Λακεδαιμονίων ήγεμονίας καί αύτόυς έφυγὰδευον.

Contemporaneamente a questi eventi, gli Spartani intrapresero una campagna militare contro Mantinea, non rispettando i trattati conclusi per tali motivazioni. Benché vigesse la pace comune stabilita da Antalcide con i Greci, secondo cui tutte le città ricevevano autonomia in base all'accordo, gli Spartani, essendo naturalmente ambiziosi e bellicosi, come se la pace non fosse più un fardello terribile, desideravano instaurare innovazione in Grecia. Pertanto, sollecitavano immediatamente agitazioni nelle città e tramite i loro alleati organizzavano sommosse. Alcune città avevano fornito motivi credibili per questi disordini. Infatti, volevano che le città autonome punissero gli alleati dell'egemonia spartana esiliandoli.