Κράσσος πάντα τρόπον έπειγόμενος έπεχείρει τῷ Σπαρτάκῳ, καί ό Σπάρτακος, τον Πομπήιον προλαβεῖν άξιῶν, ές συνθήκας τόν Κράσσον προυκαλεῖτο. Ύπερορώμενος δ’ ύπό Κράσσου διακινδυνεύειν τε ἒγνω καί, παρόντων οί τῶν ιππέων ήδη, έώσατο παντί τῷ στρατῷ διά τοῦ περιτειχίσματος καί ἒφυγεν έπί Βρεντέσιον, Κράσσου διώκοντος. Ώς δέ ό Σπάρτακος ἒμαθεν καί Λεύκολλον, άπό τῆς έπί Μιθριδάτῃ νίκης έπανιόντα, ές τό Βρεντέσιον εἶναι, πάντων άπογνούςές χείρας ᾓει τῷ Κράσσῳ μετά πολλοῦ πλήθους· γενομένης δέ τῆς μάχης μακράς τε καί καρτερᾶς, τιτρώσκεται ές τόν μηρόν ό Σπάρτακος δοράτίῳ, καί συγκάμψας τό γόνυ καί προβαλών τήν ασπίδα πρός τούς έπιόντας άπεμάχετο. μέχρι καί αυτός καί πολύ πλῆθος άμφ’ αύτόν κυκλωθέντες ἒπεσον. Ό τε λοιπός αύτοῦ στρατός άκόσμως ἢδη κατεκόπτοντο κατά πλῆθος, ώς τῶν μέν δούλων γενέσθαι φόνον εύαρίθμητον, τῶν δέ ’Ρωμαίων ές χιλίους άνδρας φθείρεσθαι, καί τόν Σπαρτάκου νέκυν ούχ εύρεθῆναι.

Poiché Crasso inseguiva Spartaco ovunque, allora quest'ultimo cercava di proporre accordi a Crasso tentando di precedere Pompeo. Dopo che Crasso rifiutò l'accordo, decise che, essendo già presenti i cavalleggeri, si slanciasse con tutto l'esercito contro la cinta muraria e fuggisse verso Brindisi inseguito da Crasso. Quando Spartaco apprese che anche Lucullo, dopo aver sconfitto Mitridate, era a Brindisi, disperando di ogni cosa, finì nelle mani di Crasso con gran parte del suo esercito: durante un grande ed atroce combattimento, Spartaco fu ferito ad una coscia da una lancia e, piegato il ginocchio e abbandonando lo scudo, combatteva contro chi gli stava davanti, fino a quando sia lui che la maggior parte del suo esercito, accerchiati, caddero. Il resto delle sue truppe, ormai disperse, fu massacrato dall'esercito romano, dato che l'uccisione degli schiavi aveva poco valore; furono uccisi da mille soldati romani ed il cadavere di Spartaco non fu trovato.