Ο δε Μαριος αυτους ες Μιντουρνας διέφυγεν, έρημος υπηρετου τε και θεραποντος. Και αυτον οι της πολεως αρχοντες αναπαυòμενον εν οικω ζοφωδει δεδιοτες μεν το κηρυγμα του δημου, φυλαττομενοι δε ανδρος εξακις υπατευσαντος και πολλά και λαμπρα ειργασμενου αυθενται γενεσθαι, Γαλατην ανδρα επιδημουντα μετά ξιφους εσεπεμψαν ανελειν. Τον δε Γαλατην φασιν εν τω σκοτω προσιοντα τω στιβαδιω δεισαι, δοξαντα τους οφθαλμους του Μαριου πυρος αυγην και φλογα αφιεναι: ως δε και ο Μαριος αυτος υπανισταμενος εκ της ευνης ενεβοησε παμμεγεθες αυτω: "Συ τολμας κτειναι Γαιον Μαριον;". Προτροπαδην ο Γαλατης εφευγεν εξω δια θυρων μεμηνοτι εοικως και βοων: "Ου δυναμαι κτειναι Γαιον Μαριον".

Mario li sfuggiva verso Minturno, privo di un compagno e di un servo. Dicono che egli si fermava in un antro oscuro, temendo il bando del popolo e vigilando sugli uomini che erano stati consoli sei volte, autori di molte splendide imprese, mandarono un Gallo per ucciderlo con la spada. Dicono che il Gallo, avvicinandosi al piccolo giaciglio nell'oscurità, temeva; gli occhi di Mario brillavano come fuoco e una fiamma. Appena anche lo stesso Mario si alzò in piedi dal giaciglio, gridò forte: "Tu osi uccidere Gaio Mario?" Il Gallo precipitosamente fuggì dall'ingresso come un folle, gridando: "Non posso uccidere Gaio Mario".