Αι της κωμης κοραι διαιταν μακαριαν διαγουσιν, ανευ λυπων και μεριμνων. Αμα τη ημερα τας οικιας συν ταις πισταις θεραπαιναις απολειπουσι και εις την της κωμης πηγην ερχονται. Ενθα αι κοραι μεν στεφανας ανθων πλεκουσι και θυσιας ταις θεαις θυουσιν, αι δε θεραπαιναι στολας και ζωνας λουουσιν. Μετα την θυσιαν αι κοραι συν ταις θεραπαιναχς σφωρη επι της ποας παιζουσιν, η καλας ωδας αδουσιν, η χορειας αγουσιν. Αι μεν ωδαι τας ψυχας ευφραινουσιν, αι δε χορειαι ηδονην ταις κοραις και ταις θεραπαιναις παρεχουσιν. Πολλακις συν ταις κοραις συγχορευουσι και αι Νυμφαι. Προς εσπεραν αι κοραι εις τας οικιας επανερχονται συν ταις στεφαναις υπερ των κεφαλων.

Le fanciulle del villaggio vivono una vita felice, esente da sofferenze e affanni. Al mattino, accompagnate dalle fedeli serve, si dirigono verso la sorgente del villaggio. Lì, le giovani fanno corone di fiori e offrono sacrifici alle dee. Le ancelle sciolgono i loro vestiti e le cinture. Dopo il rito sacro, le ragazze giocano a palla con le serve sull'erba o cantano melodie dolci o si allontanano in danze. I canti elevano lo spirito e la danza offre gioia alle fanciulle e alle ancelle; spesso, anche le ninfe si uniscono ai balli delle giovani. Al tramonto, le ragazze rientrano nelle loro abitazioni con ghirlande sul capo.