Ολην την ημεραν ο γεωργος συν τοις δουλοις καμνει και προς εσπεραν καταπονος ανεχεται εις την οιχεται εις την οικιαν ου η αλοχος προσδοχαει αυτον. Προς την σεληνην η πορεια ασφαλη εστιν. Επι τῃ τραπεζῃ το δορπον ετοιμον εστιν και δε η κλινη επιμελειᾳ παρασκευαζεται. Αυτος ουν μετα το δορπον κατακλινται και της νμεπας πονωον παυεται και ησυχος εστι επειδη οι ιπποι και οι ταιποι συν τω ξιλῳ εν τῳ εν τῳ χιλῳ εν τῳ σταθμῳ εισιν. Προς δε ο ταλαιπωρος πτωχος προσαιτεει σιτον και η αλοχος δια τον οικτιπμον τον αρτον και τον ιματιον φερει. Ευδαιηονια και ειρηνη εν γεωργου οικιᾳ εισιν επειδη οι θεοι φυλσττουσιν τον οικον.

Il contadino fatica tutto il giorno con i servi e verso sera torna stanco a casa. La luce lunare assicura il cammino. A cena è servito un pasto e la camera è preparata accuratamente. Lui stesso poi, dopo aver cenato, si corica e riposa dalle fatiche ed è tranquillo poiché i cavalli e i tori sono nella stalla. Poi l'infelice misero chiede del pane e la moglie porta il pane e il mantello. Nella dimora contadina c'è gioia e pace perché gli dei proteggono la casa.