Τανταλος εν Αιδου δεινως δια την πονηριαν κολαζετοα. Ο πανουργος γαρ εν καλω και ψυχρω ποταμω εστιν, αλλα τη διψη πιεζεται• δτε γαρ βουλεται πινειν, το υδωρ ευθυς απαλλαττεται. Προ του προσωπου επι των κλαδων δενδρου αφθονα μηλο εστιν, αλλα ο Τανταλος τω λιμω πιεζεται• ει γαρ ο πανουργος καρπον λαμβανειν βουλεται, οι κλαδοι του δενδρου υπο των ανεμων εις τα'ς υψηλας νεφελας του ουρανου αιρονται. Προσετι' υπερ, της κεφαλης μακρος λιθος εκ πετρας αρταεταν ο λιθος μεν ου πιπτει, ουδεποτε δε απαλλαγη εστιν του κινδυνου και του φοβου. Ο μεν Τανταλος δια την ασεβειαν πικρα ζημια εις αει πιεζεται, οι δε ανθρωποι τον νουν τη του Τανταλου ζημια προσεχουσι και εις την ευσεβειαν τρεπονται.

Tantalo nell'Ade subisce una pena terribile a causa della sua malvagità. Il trasgressore infatti è nella bella ma fredda palude, ma è tormentato dalla sete: ogni volta che cerca di bere, l'acqua si allontana immediatamente. Sopra la sua testa, sui rami di un albero, ci sono abbondanti frutti, ma Tantalo soffre per la fame: se il peccatore tenta di prendere un frutto, i venti sollevano gli alberi verso le alte nuvole del cielo. Inoltre, sopra la sua testa, si trova una grande roccia che pende dalla rupe, ma non cade mai, senza fine rimane il pericolo e la paura. Tantalo è sempre punito duramente per l'empietà, gli uomini ricordano con la mente la sofferenza di Tantalo e si dedicano alla compassione.