Ο μεν Αλεξανδρος απεβαινε παρα τεν Αβυδον εν τω Ελλησποντω, οι δε στρατηγοι των Περσων παρεσκευαζοντο επι τον πολεμον. Και ο μεν στρατηγος των Ελληνικων μισθοφορων συνεβουλευενω αναγειν την στρατιαν εις τα μεθα της Ασιας και αναγκαζειν τον Αλεξανδρον αποχωρεειν της θαλαττος, οι δε στραπαι αντελεγον· ανοητον γαρ εκρινον τα φρουρια καταλειπειν και ουτως τοις πολεμιοις βονθεειν, και βελτιον εβουλευοντο ειναι τα απλα ευθυς αιρεειν επι τους Μακεδονικους. Ουτω δε παρα τω Γρανικω ποταμω ο μεν Αλεξανδρος αυτος αγει την στρατιαν, αμφι δε τον Αλεξανδρον εμαχοντο οι εταιροι. Οι δε Περσαι προς την των Ελληνικων στρατιωτων ορμην αντεχειν ουκ ετολμαον, και ειδ φυγεν ετρεποντο. Η δε νικη εξπληττει τους βαρβαρους και οι μεν Περσαι και οι συμμαχοι ουκετι διεμενον, οι δε μιοθοφοροι μονον υπεμενον ολιγον χρονον την των πολεμιων ορμην.

Mentre Alessandro si stava allontanando da Abide nell’Ellesponto, gli strateghi persiani stavano organizzando la guerra. Lo stratega greco mercenario voleva condurre l’esercito verso il cuore dell’Asia e obbligare Alessandro a ritirarsi dalla costa marittima, mentre i satrapi si opponevano: credevano impossibile abbandonare le fortezze, facilitando così i nemici, preferendo affrontare immediatamente i Macedoni. Pertanto, Alessandro guidava personalmente l’esercito verso il fiume Granico, combattendo al suo fianco i suoi seguaci. I Persiani non riuscivano a resistere all’urto dei soldati greci e si disperdevano in fuga. La vittoria intimoriva le popolazioni barbare e né Persiani né alleati potevano più opporre resistenza, solo i mercenari opposero un breve contrasto agli attacchi nemici.