Ή τῶν Αθηναίων πόλις ή ποιητῶν και ρητόρων καί σοφῶν και στρατηγῶν πατρίς ἦν. Έν μεν τοϊς ποιηταϊς ένδόξοις τόν Σοφοκλέα καί τόν Εύριπίδην, εν δε τοϊς στρατηγοϊς τον Περικλέα καί τόν Θεμιστοκλέα, έν δε τοϊς σοφοϊς τόν Σωκράτη καί τόν Πλάτωνα, έν δέ τοϊς ρήτορσι τόν Δημοσθένη καί τόν Αισχίνην καταλέγειν άξιον έστιν. Οί μεν Αθηναίοι τῶν τοϋ Δημοσθένους καί τόν Αίσχίνου λόγων ασμένως ήκουον, δτε αυτοί ήγόρευον. Ή δέ τοϋ Περικλέους αρχή υπό τῶν Αθηναίων χρυσούς αιών ώνομάζετό, ό δέ Θεμιστοκλής ό στρατηγός έκ τοϋ τῶν Περσών κινδύνου τήν πατρίδα εσωζεν. Πολλοί μεν νέοι τῷ Σωκράτει συνήσαν (< σύν + ειμί), ϊνα τήν φιλοσοφίαν μανθάνοιντο. Τά δέ τοϋ Σοφοκλέους καί τοϋ Εύριπίδου ποιήματα τους θεατάς ἒτερπεν.

La città di Atene fu il luogo natio sia dei poeti, dei retori, dei filosofi e degli strateghi. Tra i celebri poeti sono da menzionare Sofocle ed Euripide, tra gli strateghi Pericle e Temistocle, tra i filosofi Socrate e Platone, tra i retori Demostene ed Eschine. Pertanto, gli Ateniesi ascoltavano con entusiasmo le orazioni di Demostene e di Eschine quando parlavano in pubblico. Durante il periodo in cui Pericle deteneva l'egemonia, lo stratego Temistocle salvò la patria dal pericolo persiano. Molti giovani seguivano Socrate per imparare la filosofia. Le tragedie di Sofocle ed Euripide intrattenevano il pubblico.