Ιός μεν ό τῶν έρπετῶν δεινός έστι, και ὂ γε τῆς ασπίδος έτι μᾶλλον. Και τούτου αντίπαλα και αμυντήρια ρᾳδίώς ούκ ἃν εύροι, τις, εί και σοφότατος είη κηλεῖν τε όδύνας και άφανίζειν. *Ην δέ ἃρα, και έν ανθρώπῳ τις ιός απόρρητος, και πεφώραται τόν τρόπον εκεῖνον. Έχιν εί Λάβοις, και πάνυ εύλαβῶς τε και έγκρατῶς τοΰ τραχήλου κατάσχοις, και διαστήσας τό στόμα είτα αυτῷ προσπτύσειας ές τήν νηδύν κατολισθάνει τό πτύαλον, και γίνεται οί τοσοῦτον κακόν ώς σήπειν τόν έχιν. Ένθεν τοι και άνθρώπῳ δῆγμα άνθρωπου μιαρόν έστι και κινδυνῶδες ούδενός θηρίου μεῖον.

Potente è il veleno dei rettili, ancor più quello dell'aspide. E chi non troverebbe facilmente antidoti e rimedi, anche se fosse molto abile a sedurre e nascondere le pene? Allora nel cuore umano c’era un terribile veleno, ben nascosto. Se tu prendessi una vipera e afferrassi con molta cautela il collo, poi aprissi la bocca e stringessi al ventre, scivolerà la saliva causando alla serpe tanto dolore da farla imputridire. Da quel momento anche l’uomo divenne impuro: il morso umano è pericoloso quanto qualsiasi animale.