Ούκέτι κατεΐχεν ή Περσίννα, άλλ' άθρόον τε άνήλατο του θρόνου και προσδραμοϋσα περιέβαλε τε και περιφυσα την Χαρίκλειαν έδάκρυέ τε και προς τό άκατάσχετον της χαράς μυκηθμῷ τινι προσεοικός άνωρύετο. Ό δε Ύδάσπης ήλέει μεν την γυναίκα όδυρομένην ορών και εις συμπάθειαν έκάμπτετο την διάνοιαν, τό όμμα δε οιονεί κέρας ή σίδηρον εις τά όρώμενα τείνας είστήκει προς τάς ώδΐνας τών δακρύων άπομαχόμενος• και της ψυχής αύτῷ πατρικῷ τω πάθει και άνδρείῳ τῷ λήματι κυματουμένης και της γνώμης ύπ' αμφοτέρων στασιαζομένης και προς έκατέρου καθάπερ υπό σάλου μετασπωμένης, τελευτών ήττήθη της τά πάντα νικώσης φύσεως και πατήρ ουκ είναι μόνον έπείθετο άλλά και πάσχειν όσα πατήρ ήλέγχετο• και τήν Περσίνναν συγκατενεχθεΐσαν τή θυγατρί και συμπεπλεγμένην άνεγείρων ούκ ελαθε και τήν Χαρίκλειαν έναγκαλιζόμενος και δακρύων επιρροῇ πατρικά προς αυτήν σπενδόμενος.

Persinna non trattenne più il suo slancio, ma la folla veniva scacciata dalla reggia e poiché correva contro circondava, abbracciando Clariclea; per qualcosa irrefrenabile di gioia ululava un grido simile a un muggito. Idaspe piangeva vedendo sua moglie lamentarsi e commuoversi per compassione. Puntando lo sguardo verso le cose visibili come se fosse un arco o una freccia, si alzò opponendosi al dolore delle lacrime; il suo cuore agitato dalla sofferenza per il padre reagiva con la ragione virile di entrambi. Poiché a ciascuno dei due giungeva uno scotimento interiore, alla fine prevalse tutto poiché la natura ebbe il sopravvento: non solo si convinse di essere padre, ma sentì anche la sofferenza per questo ruolo; e dopo che Persinna lasciò che sua figlia l'abbracciasse e fu rianimata, abbracciò inaspettatamente Clariclea e pianse abbondantemente da padre, riconciliandosi con lei.