Τω Κροισω τω των Λυδιων τυραννω εστι παιδιον καλον και αγατον αλλα αφωνον. Ο δε Κροισος αλλα μεν περι του παιδιου επιφραζεται, επι δε τους Δελφους εις τον χρησμον βαινει· η δε Πυθια τω Κροισω λεγει· "Νηπιε Κροισε, μη βουλου ακουειν την πολυευκτον φωνην του παιδιου σου. αυδησει γαρ εν ημερα ανολβω". Οτε δη η των Λυδιων χωρα υπο των Περσων αλισκεται, στρατιωτης Περσης τον Κροισον μελλειν αποκτεινειν· το δε παιδιον το αφωνον, οτε βλεπει τον στρατιωτην επιοντα προς τον Κροισον υπο του φοβου και του κακου ρηγνυσι την φωνην, λεγει δε· "Ανθρωπε, μη κτεινε τον Κροισον". Το μεν παιδιον ουτω πρωτον φθεγγεται, επειτα δε αει την φωνην αρρηκτον ιησι.

Creso, il sovrano dei Lidi, aveva un figlio bello e buono ma muto. Tuttavia, Creso si lamentava del figlio e recossi a Delfi per consultare l’oracolo. La Pizia disse a Creso: “Inconsapevole Creso, non desiderare ad ascoltare la tanto desiderata voce di tuo figlio. Perché pronuncerà parole in un giorno sfortunato”. Quando il regno dei Lidi fu conquistato dai Persiani, un soldato persiano stava per uccidere Creso; ma il figlio muto, vedendo il soldato avvicinarsi a Creso, per paura e pericolo spezzò il silenzio e gridò: “Uomo, non assassinare Creso”. Il figlio parlò così per la prima volta, e da quel momento continuò a parlare incessantemente.