Έν τῷ κήπῳ τοῦ γεωργοῦ δένδρον έστί· τό δέ καρπούς ού φέρει άλλα μόνον στρουθῶν καταφυγή έστι· Οί δέ στρουθοί έν τοῖς τοῦ δένδρου φύλλοις νεοσσεύουσι καί ᾄδουσιν. Ό δέ γεωργός βούλεται τόν δένδρον τέμνειν ὂτι τό δένδρον ἃκαρπον νομίζει· ό δέ τήν άξίνην λαμβάνει καί έπιφέρει τηνπληγήν. Οί δέ στρουθοί ίκετεύουσι τόν γεωργόν καί λέγουσι· «Μή τό δένδρον έκκοπτε γάρ ήμετέρα οικία έστι καί έν τοῖς τοῦ δένδρου φύλλοις ᾄδομεν καί τούς γεωργούς τέρπομεν». Ό δέ γεωργός τῶν στρουθῶν ού φροντίζει καί δευτέραν πληγήν καί τρίτην έπιφερει. Ὅτε δέ τό δένδρον κοιλαίνει, νεοσσιάν τῶν μελισσῶν ευρίσκει καί μέλιτος γεύεται· ευθύς τήν άξίνην ρίπτει καί τό δένδρον σέβεται· τό δένδρον γάρ θεόν νομίζει καί επιμέλειαν ἒχει.

Nel giardino del contadino c'è un albero; questo non produce frutti ma è soltanto rifugio di passeri. I passeri, tra le foglie dell'albero, nidificano e cantano. Il contadino decide di tagliare l'albero perché lo considera sterile; prende la scure e colpisce. I passeri implorano il contadino dicendo: "Non abbattere l'albero, poiché in esso troviamo rifugio e tra le sue foglie cantiamo, rallegrando i contadini". Il contadino non si cura delle preghiere dei passeri e colpisce una seconda e terza volta. Quando scava l'albero, scopre un nido d'api e gusta il miele; immediatamente getta la scure e onora l'albero, poiché crede sia divino e decide di prendersene cura.