Ποιμην τις, εν παραθαλασσιω τοπω ποιμνιον νεμων, ορων γαληνιωσαν την θαλασσαν, επεθυμησε, τον βιον μεταλλαξας και ναυτης γενομενος, πλευσαι προς εμποριαν. Απεμπολησας ουν τα προβατα και φοινικων μεγα πληθος ωνησαμενος, ανηχθη, ελπιζων την ναυν εν βραχει ραδιως χρηματων πληρωθησεσθαι. Οτε δ' εγενετο εν τη θαλασση, σφοδρου χειμωνας επιγενομενου και της νεως κινδυνευουσης καταδυεσθαι, παντα τον φορτον ηναγκασθη εις τα κυματα εκβαλειν οπως διασωζοιτο, και μολις κενη τη νηι εις τον λιμενα υπεστρεψατο. Μετα δ' ουκ ολιγας ημερας παρερχομενου τινος και της θαλασσης γαληνιωσης την ηρεμιαν θαυμαζοντος, ουτος ανεβοα· «Μη πιστευε· φοινικων γαρ αυθις επιθυμει και δια τουτο φαινεται ησυχαζουσα, οτι ελπιζει, οταν μαινηται, αλλους φοινικας αυτη εκβληθησεσθαι».

Un pastore, pascolando un gregge vicino al mare, vedendo il mare calmo, desiderò cambiare vita diventando marinaio per navigare a scopo commerciale. Pertanto, vendette il gregge e acquistò molta quantità di datteri; imbarcato, sperava che la nave si riempisse rapidamente di ricchezze. Tuttavia, giunto in mare, sopraggiunse un tempestoso inverno. La nave correndo pericolo di affondare, fu costretto a gettare tutto il carico in mare per salvarla; riuscì con difficoltà a tornare al porto con la nave vuota. Dopo qualche giorno, arrivando qualcuno e notata la calma del mare, esclamò: "Non fidarti, infatti desidera nuovamente i datteri e si mostra tranquillo perché spera che se il mare fosse di nuovo tempestoso, altri datteri gli saranno gettati".