Ονος κήπουρώ δουλεύω ν επειδή μέν ολίγα ήσθιε, πολλά δέ έκακοπάθει, ηΰξατο τφ Διί, δπως του κηπουρού αυτόν άπαλλάξη και έτερον δεσπότην αύτφ πορεύση. Ό δέ Ζεύς έκέλευσεν εις κεραμέα πωλήσαι. Πάλιν δέ μετ' ολίγον δυσφορήσας επειδή πολλώ πλέον αχθοφόρων ην εν τφ πηλφ και τή πλινθεία. πάλιν τον Δία παρεκάλει. Ό δέ Ζεύς παρεσκεύασε πραθήναι αυτόν εις βυρσοδέψην. Ό δέ δνος έτι εις χείρονα δεσπότην έμπεσών και ορών τά παρ' αυτού πραττόμενα έφη μετά στεναγμού" «Ούαί μοι τφ ταλαιπωρώ. Κρεΐττον ην μοι παρ' έκείνοις τοις δεσπόταις είναι, έπεί ούτος, ώς ρω, και το δέρμα μου κατεργασεται.»^ Ό μύθος δηλοΐ, ότι τότε μάλιστα τούς προτέρους δέσποτας ποθούσιν δταν πεΐραν λάβωσι τών ετέρων.

Un asino al servizio di un ortolano implorava Zeus per essere liberato dal suo padrone e venduto ad altro proprietario, poiché lì mangiava poco e lavorava molto duramente. Zeus lo ascoltò e fece in modo che venisse ceduto a un vasaio; tuttavia, egli rimase insoddisfatto perché portare argilla e vasellame comportava più fatica di prima. Chiese quindi un cambiamento e fu venduto a un conciapelli. Essendo finito nelle mani di un padrone peggiore dei precedenti e osservando il lavoro che svolgeva, l'asino gemette dicendo: "Ahimè! Avrei dovuto restare col primo padrone; questo mi rovinerà anche la pelle". Questa favola dimostra che i servi non rimpiangono mai tanto il primo padrone quanto quando hanno sperimentato un secondo.