Λύκοι τά πρόβατα άρπάζειν εβούλοντο άλλά οί κύνες αύτά φύλαττον· οί δέ λύκοι δόλῳ λαμβάνειν τά πρόβατα έπείραζον καί πρεσβευτάς αύτοῖς ἒστελλον. Οί μενίτρεσβευταί τοῖς προβάτοις έλεγον· «Ημεῖς λύκοι έθέλομεν διάγειν τήν ειρήνην πρός ύμᾶς· ό πόλεμος γάρ οΰκ ώφέλιμός έστιν ουδέ τοΐς λύκοις ούδέ τοῖς προβάτοις. Eί τήν είρήνην βούλεσθε, κτείνεσθε τούς κύνας καί ήμῖν ύμᾶς αύτούς ένδίδοτε». Τά μωρά πρόβατα τοῖς τῶν λύκων λόγοις έπείθοντο, αλλά παλαιός κριός έλεγε· «Εγώ δ’ ύμῖν ού πιστεύω· ού δυνατόν γάρ έστι μοι νέμεσθαι άκινδύνως ούδ’ ὂτε οί κύνες φυλάττουσίν με». Ό μύθος δείκνυσιν ὂτι ό σοφός ού τής άσφαλείας τής έαυτοῦ στερίσκεται ὂτι τοῖς άκαταλλάκτοις έχθροῖς πείθεται.

Dei lupi volevano attaccare le pecore, ma i cani le difendevano; i lupi cercavano di ingannarle e mandavano loro dei messaggeri. Gli inviati dicevano alle pecore: "Noi lupi desideriamo trattare la pace con voi: la guerra non è vantaggiosa né per i lupi, né per le pecore. Se volete la pace, allontanate i cani e dateceli". Le pecore ingenuamente si lasciarono persuadere dalle parole dei lupi, ma un vecchio caprone diceva: "Io non mi fido di voi: anche con i cani che mi difendono, il pascolo non è senza pericolo". Il racconto dimostra che chi è saggio non rinuncia alla sua sicurezza solo perché viene persuaso da nemici implacabili.