Καισαρ δε, τω Θετταλων εθνει την ελευθεριαν αναθεις νικητηριον, εδιωκε Πονπηιον· αψαμενος δε της Ασιας, Κνιδιους τε, Θεοπομπω τω συναγαγοντι τους μυθους χαριζομενος, ηλευθετωσε, και πασι τοις την ασιαν κατοικουσι το τριτον των φορων ανηκεν. Εις δ’ Αλεξανδρειαν επι πομπηιω τεθνηκοτι καταχτεις, Θεοδοτον μεν απεστραφη, την πομπηιου κεφαλην προσφεροντα, την δε σφραγιδα δεξαμενος του ανδρος, κατεδακρυσεν· οσοι δε των εταιρων αυτου και συνηθων πλανωμενοι κατά την χωραν εαλωκεσαν υπο του βασιλεως, παντας ευεργετησε και προσηγαγετο. τοις δε φιλοις εις Ρωμην εγραφεν οτι της νικης απολαυοι τουτο μεγιστον και ηδιστον, το σωζει τινας αει των πεπολεμηκοτων πολιτων αυτω.

Cesare, dopo aver concesso la libertà al popolo dei Tessali come premio per la vittoria, inseguiva Pompeo; raggiunta l’Asia liberò gli Cnidii in omaggio a Teopompo il poeta e ridusse un terzo delle tasse per tutti gli abitanti dell’Asia. Arrivato ad Alessandria dopo la morte di Pompeo, respinse lo sguardo da Teodoto che gliene mostrava il cadavere, e ricevendo il sigillo di quell’uomo pianse: favorì e accolse quanti degli amici e compagni di Pompeo erano stati catturati dal re mentre vagavano per quelle terre. Scrisse poi agli amici a Roma affermando che tra i frutti delle sue vittorie questo era il maggiore piacere: sempre salvare qualcuno dei suoi avversari.