Εΰ τοίνυν γιγνώσκετε ότι υμεϊς όσοι νϋν παραγιγνεσθε μεγιστον έχετε καιρόν. Οι γαρ στρατιωται οΰτοι παντες πρός υμας βλεπουσι, πάν(=ξαι εαν) μεν υμας ορωσιν αθυμους, παντες κακοι έσονται, ήν δε υμεις αυτοι τε παρασκευαζομενοι επί τους πολεμιους φανεροι ήτε ξαι τους αλλους παραξαλητε, εψονται υμϊν και πειρασονται μιμεισθαι. Ισως δέ τοι και δικαιον εστιν υμας διαφερειν τι (ακκ δι ρελαζιονε ) τουτωυ (γεν δι παραγονε ). Ύμεις γαρ εστε στρατηγοι, υμεις ταξιαρχοι και λοχαγοι; και ότε ειρήνη ήν, υμεις και χρήμασι και τιμαις τουτων επλεονεκτειτε; και νυν τοίνυν επεί πολεμος εστιν, δεϊ υμας αυτούς αμείνους τε του πλήθους εΐναι και προβουλευειν τουτων και προπονεϊν, ήν που δέη(ι σοττοσκριττα). Άυευ γαρ αρχοντων ουδέν άν ουτε καλον ουτε αγαθόν γιγνοιτο ουδαμου, εν δε δή τοις πολεμικοις πανταπασιν.

Conoscete bene quindi che voi tutti, ora presenti, avete una grandissima opportunità. Infatti, tutti questi soldati guardano verso di voi; se li vedete abbattuti, saranno anch'essi vili. Ma è chiaro che, se siete preparati contro i nemici e esortate gli altri, essi vi seguiranno e cercheranno di imitarvi. È giusto distinguervi dai soldati. Voi infatti siete comandanti, tassiarchi e locaghi; in tempo di pace eravate superiori a loro sia nel denaro che negli onori. Ora, poiché c'è la guerra, è necessario che siate i migliori tra la folla e pensiate al bene di tutti, sopportando ciò che occorre. Senza comandanti non ci sarebbe nulla né di bello né di nobile nelle arti belliche.