Ισχυσαν δέ ποτε οι Ταραντΐνοι καθ' ύπερβολήν, πολιτευόμενοι δημοκρατικώς και γαρ ναυτικόν έκέκτηντο μέγιστον των ταυ'τη καì πεζούς έστελλον τρισμυρίους. Ιππέας δέ τρισχιλίους. Ίππαρχους δέ χ ιλίους. άπεδέξαντο δέ και την Πυθαγόρειον φιλοσοφίαν, διαφερόντως ' Άρχυτας. ς καì προέστη της πόλεως πολύν χρόνον. έζίσχυσε δ' ή στερον τρυφή δια την εϋδαιμονίαν, ώστε τάς πάνδημους έορτάς λείους άγεθσαι κατ' έτος παρ' αΰτοίς ή τάς ημέρας• εκ δέ τούτου αΐ χείρον έπολιτεύοντο. εν δέ των φαύλων πολιτευμάτων τεκμηριόν εστι τό ξενικοΐς στρατηγοΐς χρήσθαι* καì γαρ τον Μολοττόν Άλέξανδρον μετεπέμψαντο έπι Μεσσαπίους και Λευκανους. καì ετι ρότερον Άρχίδαμον τον Αγησιλάου και ύστερον Κλεώνυμον καì Άλγαθοκλέα. Ειτα Πυρρον, ήνίκα συνέστησαν προς 'Ρωμαίους. ούδ' εκείνοις δ' εϋπειθείν ηδυναντο ους έπεκαλοϋντο, άλλ' εις έχθραν τοιΰτούς καθίστασαν.

I Tarantini un tempo furono esageratamente forti, essendo governati democraticamente: difatti si erano procurati una grandissima flotta di cui per questa disponevano di trentamila fanti, tremila cavalieri, mille comandanti di cavalleria, accolsero la filosofia di Pitagora, specialmente Archita, il quale fu posto a capo della città per molto tempo; poi la dissolutezza prevalse a causa della prosperità al punto che si celebravano molte feste pubbliche presso di loro ogni anno e giorno dopo giorno; per questo erano governati peggio: una prova dei cattivi governi è l’avere strateghi forestieri; difatti facevano venire Alessandro Molosso contro i Messapi e i Lucani e ancora prima Archidamo contro Agesilao, poi Cleonico e Agatocle in seguito Pirro quando combatterono contro i Romani; non erano in grado di obbedire a quelli che avevano fatto venire, ma gettarono ostilità contro questi.