Ανθρωπος πενιχρος και δυσδαίμων βίον αλιον εβίου εν τη πενία καί εν τη δυστυχία. Τοιγαρουν πολλάκις εδάκρυε και τους θεους επι την βοήθειαν εκάλει. Η δε Τύχη των αυτου στεναγμων ακούουσα, εβουλεύετο αυτω βοηθειν και της ατυχίας απαλλάσσειν. Καί ποτε. οδεύοντος του ανθρώπου εν ερήμη οδω, η Τύχη λαμβάνουσα απειρον πληθος αργυρίου, εν τη αυτου οδω τίθησι ινα ευρίσκων αναλαμβάνηται. Αλλ' ο ανθρωπος, δυσδαίμων ων, βαδίζων προς εαυτον ελεγε: "Γιγνώσκειν θέλω πως οι τυψλοι βαδίζουσι", και τους οψθαλμους εκλειεν. Ουτος δε ελάνθανε παρερχόμενος τον θησαυρόν. Η δε Τύχη στενάζουσα ελεγε "Ος δυσδαίμων εστί, δυσδαίμονα χρη αποθνησκειν".

Un uomo povero e disperato trascorreva una vita inutile nella miseria e nelle avversità. Pertanto, spesso piangeva chiedendo aiuto agli dei. Ma la Fortuna, ascoltando i suoi lamenti, desiderava soccorrerlo e allontanare le sue sventure. Un giorno, mentre l'uomo percorreva un sentiero solitario, prese una cospicua somma di denaro e la depose sulla stessa strada affinché egli la trovasse. Tuttavia, l'uomo, essendo particolarmente sfortunato, si diceva: "Voglio imparare a camminare come i ciechi" e chiuse gli occhi. Così superava il tesoro senza accorgersene. Ma la Fortuna, sospirando, commentava: "Chi è sfortunato, deve morire sfortunato".