Ην ποτε εν τη Λυδια κορη καλη και δεινη εν τω υφαινειν, Αραχνη ονομαζομενη. Η Αραχνη λαμπρως υφαινε και θαυμαστως εποικιλλεν, διοπερ πανταχου ονομαστη ην. Η κορη εθαυμαζετο μεν δια την τεχνην, εμεγαλιζετο δε εν τη καρδια, διοτι τας θεας υβριζετο υπερηφανως γαρ ελεγε και την Αθηναν υπερβαλλειν. Η θεα ουν δεινως ωργιζετο, τη κορη επλησιαζετο γεραια εικαζομενη και ελεγεν· «Καλη μεν ει, ω κορη, και δεινη εν τω υφαινειν, αλλα μη υβριζε τας θεας και εικε τη Αθηνα». Η δε κορη συν μεγαλη υπερηφανια και ολιγωρια απεκρινετο· «Ω μωρα γεραια, δηλονοτι επι τη ηλικια μαινη· τας θεας γαρ σαφως υπερβαλλω και εν τω υφαινειν και εν τφ ποικιλλειν». Η δε Αθηνα «Υφαινε τοινυν δι ολης της ζωης». Επλησσεν ουν την κορην τη ηλακατη και εις αραχνην μετελλασσεν. Η δε αραχνη εκτοτε ουποτε επαυετο ιστον υφαινειν.

C'era una volta nella Lidia una giovane fanciulla bella e abile nel tessere, chiamata Aracne. Aracne tesseva splendidamente e ricamava meravigliosamente, perciò era conosciuta ovunque. La giovane era ammirata per la sua abilità, ma era orgogliosa nel cuore, poiché oltraggiava le dee: affermando con superbia di superare anche Atena. Perciò la dea si adirò terribilmente, si avvicinò alla ragazza sotto forma di una vecchia e disse: "Sei bella, o giovane, e abile nel tessere, ma non oltraggiare le dee e non pretendere di superare Atena". La fanciulla con grande arroganza e disprezzo rispondeva: "Oh, stolta vecchia, è evidente che sei pazza vista la tua età; poiché supero chiaramente le dee sia nel tessere che nel ricamare". E Atena disse: "Tessi dunque per tutta la vita". Colpì pertanto la fanciulla con la conocchia e la trasformò in ragno. Il ragno da allora non cessò più di tessere la tela.